Toen Withag zijn eerste repetitie gaf, liet hij het koor 'Die Ruine' van Kodaly zingen. Na afloop daarvan constateerde hij: Dit was dus de ruïne van Venlona om vervolgens keihard aan de slag te gaan. Withag leerde niet alleen het koor mooi zingen, hij zorgde er ook voor dat iedere zanger zijn eigen mogelijkheden volledig ging benutten. Hoe je een mooie klank kon maken, hoe je ademtechnisch het beste met de muziek overweg kon. Natuurlijk maakte hij alle reizen mee die Venlona maakte tijdens zijn dirigentschap. Venlona werd een graag geziene gast bij de Venlose partnersteden Gorizia en Klagenfurt, waar zijn manier van musiceren grote indruk maakte. In september 1973 zou Venlona weer naar Gorizia gaan, maar op het laatste moment ging die reis niet door. Die uitnodiging was te danken aan het feit dat Ger Withag grote indruk had gemaakt tijdens de voorgaande bezoeken van Venlona aan de Italiaanse stad. Hij werd nu uitgenodigd om in de jury van het concours zitting te nemen, omdat de Italianen respect hadden voor zijn opvattingen over muziek en zang en directie.

Toch verliep ook onder zijn bewind niet alles zonder problemen. Tijdens de jaarvergadering in 1974 kwam Withag fel in verweer tegen een aantal aantijgingen, die hem hadden bereikt: hij zou zichzelf veel te veel in de schijnwerpers plaatsen, repeteren met Kingma was veel leuker, hij zou veel te lang repeteren op een paar maten van een stuk. De dirigent was daar uiterst teleurgesteld over en hij dreigde toen zelfs met opstappen. Maar hij wist ook dat deze opmerkingen afkomstig waren van een minderheid in het koor. Daarom bleef hij.

Maakte Withag toen al bij zichzelf het voornemen om Venlona in 1976 te verlaten? Op 4 juni 1976 kort na de reis naar Berlijn gaf Withag zijn (voorlopig) laatste concert met Venlona. Dat vond plaats in de Dominicanenkerk en meteen daarna werd hij in de Venlonazaal benoemd tot eredirigent van het koor. Dat was een buitengewoon goede beslissing, want het zorgde ervoor dat het contact met hem niet verloren ging, wat in een later stadium een belangrijk punt zou blijken. Maar ook tijdens zijn afwezigheid bleef hij het koor volgen. Regelmatig was hij aanwezig op concerten van Venlona.

Na een ernstige crisis in 1979 werd Withag opnieuw benaderd om vaste dirigent van Venlona te worden. Hij zei ja en daarmee begon een vrijage die tot ver in 2002 voortduurde. In zijn eerste toespraak na zijn terugkeer zei hij tegen de zangers: Zorg ervoor dat het belang van het koor altijd voorop staat.
Withag hield af en toe problemen met het koor. Halverwege de tachtiger jaren kwamen vooral de baritons min of meer in opstand. Ze hadden veel kritiek op de werkwijze van de dirigent en vonden het maar niets dat zij zo vaak te kijk werden gezet en zoveel kritiek te verduren kregen. In die discussie praatte hij fel van zich af: Ik hou er niet van als er te veel aan de bar wordt gekletst. Als er wat is moeten we dat van man tot man kunnen uitpraten. Gelukkig werden zulke kwesties snel de wereld uit geholpen, want binnen een paar weken was het hele incident vergeten. Later, op de jaarvergadering van 1990, verklaarde Withag: Venlona is een vereniging, waarvoor je je zo'n beetje kapot kunt werken. →